Sommige renners blijven in het geheugen om hun palmares. Anderen om hun temperament, de pech of hun stijl. Pollentier scoorde op alle vlakken. Hij was even de beste renner ter wereld, maar kreeg voor eeuwig het etiket van dopinggebruiker opgeplakt. Winnaar en tegelijk verliezer.

Wat Michel Pollentier sportief heeft betekend, bleek toen hij de IJzeren Briekkreeg. Een trofee die jaarlijks een renner bekroont die symbool staat voor Vlaamse inzet en karakter, mannen die sterk zijn gebleven na upper-cuts en tegenspoed, die bewezen hebben dat ze geen scheteloaters waren, maar mannen van ijzer en tegelijk duurzaam als een brikke.

Uit het boek: Michel Pollentier – Het gevecht met de schaduw (door Herman Laitem)

 

Michel Pollentier (Keiem, 13 februari 1951) is één van Vlaanderens meest memorabele wielrenners. Een échte Flandrien! Hij viel op door zijn hoekige en scheve stijl op de fiets, maar was een enorm goed renner. Hij debuteerde als prof in 1973 bij de Flandriaploeg. Zijn eerste opvallende prestatie behaalde hij in de Ronde van Frankrijk van 1974. Hij werd 7de in het eindklassement en won de laatste tijdrit voor Eddy Merckx. Ook de volgende twee jaar behaalde hij een ritzege in de Ronde. In 1977 brak hij volledig door toen hij, na de opgave van zijn kopman Freddy Maertens, verrassend de Ronde van Italië wist te winnen voor Francesco Moser. Vooral deze zege bezorgde hem dat jaar de titel Belgisch Sportman van het jaar. Hij werd ook nog twee jaar na elkaar Belgisch kampioen (1977 en 1978) en bevestigde als ronderenner met zeges in de Ronde van Zwitserland (1977) en de Dauphiné Libéré (1978). Hij behaalde in totaal maar liefst 89 profzeges.

Daarnaast blijft hij ook herinnerd door zijn poging tot dopingfraude in de Ronde van Frankrijk van 1978. Hij startte als een van de favorieten in de Ronde van Frankrijk van 1978 en werd leider in het klassement na zijn ritzege in de voorlaatste bergrit op Alpe d’Huez. Bij de dopingcontrole probeerde hij echter fraude te plegen. Hij had zuivere urine verstopt in een peer onder de oksel die hij via een slangetje probeerde af te leveren. Hij werd echter betrapt en uit de race gezet. Aan dit incident hield hij de bijnaam peerke over.

Nadien haalde hij als ronderenner nog twee maal het podium van de Ronde van Spanje. In 1980 won hij nog de Brabantse Pijl en vooral de Ronde van Vlaanderen. Hij reed na 1978 nog voor de wielerploegen Splendor, Vermeer-Thijs en Safir. Na zijn carrière als renner hield hij zich bezig met jonge renners. Zo is hij voorzitter en ploegleider van de wielerploeg De Lombarden voor beloften en elite zonder contract. Daarnaast heeft hij ook zijn eigen bandencentrale in Nieuwpoort.

Bron: Wikipedia

 

 

Palmares

Ronde van Vlaanderen 1e 1980
Tour de France 7e 1974, 1976; ritzeges 1974, 1975, 1976
Giro d’Italia 1ste 1977: ritzege 1977
Vuelta 2e 1982, 3e 1979, 6e 1977; ritzeges 1977, 1984
Tour de Suisse 1e 1977; ritzeges 3x 1976, 4x 1977, 2x 1978; puntenklassement 1977
Nationaal Kampioen 1977, 1978
Ronde van België 1978
Dauphiné Libéré 1978
Brabantse Pijl 1980
Sportman van het jaar 1977